Joomla Template by Create a Website

AC/DC : Power Up....

AC/DC : Power Up

AC/DC
Power Up
(Columbia)

De plaat ligt er, maar het kan eigenlijk niet. Het bewijs is geleverd, maar toch kan het niet. In 2016 zat AC/DC zonder gitarist, drummer, zanger en bassist. Malcolm Young had zich wegens ziekte al eerder teruggetrokken en zou een jaar later overlijden, Phil Rudd zat tot over zijn oren in de juridische problemen, Brian Johnson werd doof en moest zijn aandeel in de tour na het verschijnen van Rock or Bust afbreken en Cliff Williams had er door al het gedoe geen zin meer in. Over bleef Angus Young, de gitarist en mascotte zonder band, zittend in zijn enorme huis in het Nederlandse Aalten.

Het blijft een maf idee dat de gitarist van een van de succesvolste rockgroepen uit de popgeschiedenis gewoon in de Achterhoek  van Nederland woont. Zou Angus Young van AC/DC thuis – in het gigantische pand dat hij en zijn Nederlandse vrouw in Aalten lieten bouwen – ook wel eens in schooljongensuniform met om zijn schouders een Gibson SG door de gangen springen?

In de videoclip bij Shot in the Dark, de single die vooruitliep op het zeventiende AC/DC-album Power Up, zagen we hem onlangs weer in bedrijfskleding. Een man van 65 in het schoolpak van een veertienjarige. Geen ander zou er mee weg komen, maar bij Angus Young oogde het heel vertrouwd.

Totaal niet vertrouwd was in de clip de afwezigheid van Malcolm Young. Die deed weliswaar al sinds 2014 niet meer mee met de groep, maar pas toen hij in 2017 overleed was het echt duidelijk dat hij nooit meer een bijdrage zou leveren. Het album Power Up is een eerbetoon aan Malcolm, die zich uiterlijk nooit zo op de voorgrond drong als zijn broer Angus maar wiens rampestampende slaggitaar een wezenlijk onderdeel van de AC/DC-sound was

Leuk dat AC/DC in deze grimmige corona tijd toch tamelijk onverwachts met een album komt, echt een oppepper! Ik dacht al in de tijd vooraf aan Black Ice dat ze nooit meer met een album zouden komen, maar ik had het mis...

Power Up vind ik best lekker fris en spontaan klinken en met een uitstekend geluid. Ik vind de nummers meer pit hebben dan die van Rock or Bust, vooral Demon Fire springt eruit.

Hier en daar zijn er ook wat afwijkende en licht vernieuwende dingetjes te bespeuren - voor AC/DC begrippen dan, al hoor ik ook wel riffs waarbij ik me afvraag op welk album ik die eerder heb gehoord.

Brian vind ik qua zang prima klinken, alleen hebben meerdere songs steeds diezelfde afgevlakte, stoere stadionrock oneliners - ik bedoel al die zangregels die beginnen met "You gotta...", "I've gotta...". Daar had wel iets meer vindingrijkheid kunnen worden toegepast.

Maar alles bij elkaar toch best een tof album! Erg mooi vind ik ook het cd boekje, dat hebben ze echt leuk vormgegeven.

‘Power up’, de zeventiende alweer van AC/DC. Die is – uiteraard – meer van hetzelfde, maar de band werkt z’n eigen succesformule voortreffelijk uit. De liefde voor het vak spat er bovendien van af. En wat liefde, dat kunnen we vandaag best gebruiken.

Radicaal is AC/DC allang niet meer met de midtempo brultoeterrock van ‘Shot in the Dark’ en ‘Wild Reputation’. Bijzonder is dat alle composities op naam staan van Angus én Malcolm Young: de archieven werden geplunderd voor een eerbetoon aan de overleden gitarist. Zonder hem gaat de band onverminderd recht vooruit, met gitaren als soepel geoliede machines en muziek die er veertig jaar na ‘Highway to Hell’ alleen maar gezelliger op is geworden.

Diepe crisis

Dat Power Up er is gekomen is een wonder. Sinds het voorlaatste album Rock or Bust gaat AC/DC (leverancier van hardrock sedert 1973) gebukt onder rampspoed. Er was de dood van Malcolm Young, waaraan een periode van dementie vooraf ging. Maar ook moest zanger Brian Johnson wegens gehoorproblemen voortijdig een tournee afbreken. Drummer Phil Rudd werd wegens drugsbezit en het uiten van doodsbedreigingen veroordeeld tot acht maanden huisarrest. En bassist Phil Williams had gewoon geen lol meer in de groep en stapte op.

Het was gedaan met AC/DC, leek het. Maar wie de geschiedenis van de groep kent, weet dat de Australiërs eerder door een diepe crisis zijn gegaan. Toen in 1980 eerste zanger Bon Scott bezweek aan alcohol leek dat ook het einde van de band. Maar nog dat zelfde jaar bracht de groep, met Brian Johnson als nieuwe zanger, Back in Black uit, volgens velen hun beste album.

Schreeuwen en krijsen

Power Up is geen Back in Black, wel is het een echte AC/DC-plaat, met rechttoe, rechtaan in de blues geworteld hardrock. Iets nieuws heeft AC/DC niet te bieden, maar wie zou dat ook verwachten van een groep die al bijna vijftig jaar in wezen dezelfde muziek maakt. Wat vooral opvalt is hoe goed Brian Johnson bij stem is. Hij mag dan halfdoof zijn (hij wijt het zelf aan zijn liefde voor autoracen), hij schreeuwt en krijst er nog lekker op los.

Angus Young is gewoon Angus Young en dus vooral goed in korte en bondige riffs. Net als op Rock or Bust wordt op Power Up de slaggitaar bespeeld door Stevie Young, een neef van Angus en Malcolm. En ja, die kan het ook.

Bij alle twaalf songs op de plaat staat de betreurde Malcolm Young vermeld als medeschijver. Het gaat dan ook om songs uit de schrijfsessies die vooraf gingen aan het album Black Ice uit 2008. Het was niet voor niets natuurlijk dat die nummers indertijd de plaat niet haalden. Er staan sterke nummers op Power Up, maar ook songs die puur formulewerk zijn.

Rock

 

Zoals gebruikelijk bij AC/DC is er geen communicatie als de band dat niet wil en dus werd er niets bekendgemaakt over de toekomst van de groep en verschenen er de laatste jaren alleen wat berichten om stil te staan bij de releases van bandklassiekers Highway to Hell en Back in Black. Maar zie: nu ligt er doodleuk Power Up, album nummer zeventien. En ze doen gewoon allemaal weer mee: Brian Johnson, Phil Rudd en Cliff Williams. Malcolm Young was al geruisloos vervangen door neef en oude bekende Stevie Young, die met zijn 63 jaar inmiddels de benjamin van de band is.

Grote vraag is nu: wat voor effect heeft al het gedoe nu gehad op Power Up? Voor wie een beetje bekend is met AC/DC, was dat antwoord vooraf al in te vullen. Niets. Angus Young zou wel gek zijn nu nog iets te veranderen aan het geluid of een album uit te brengen dat het nalatenschap van zijn band zou bedoezelen. AC/DC is al sinds 1973 een mammoettanker die niet van plan is ook maar een millimeter van zijn geplande koers af te wijken en dus gaat het twaalf nummers lekker bluesrockend door met nummers die tussen de drie en vier minuten duren. Schrijver van alle tracks is nog steeds het duo Angus Young en Malcolm Young, want voordat de dood het leven van de broers uit elkaar trok, namen ze nog volop muziek op.

Power Up is door Angus bestempeld als een ode aan zijn broer, zoals Back in Black dat veertig jaar geleden aan zanger Bon Scott was, maar daar is in de praktijk weinig van te merken. Natuurlijk in de eerste plaats omdat Malcolm gewoon verantwoordelijk is voor de muziek, maar vooral omdat er qua thematiek helemaal niet wordt gerefereerd aan de overleden gitarist, of het zou in het tekstueel enigszins afwijkende Through the Mists of Time moeten zijn. Het gaat verder gewoon ouderwets over vrouwen, seks, lekker autorijden op de snelweg en meer van dat soort zaken. Lichte maatschappijkritiek vinden we in Money Shot, wat erg opvallend is gezien de prijzen voor band merchandise: 15 euro voor een mondkapje.

Wel klinkt Power Up heerlijk fris en komt de band beter voor de dag dan op voorganger Rock or Bust. Echt zwakke nummers staan er niet op, wel prima aanvullers op de setlist, zoals Realize, het lekker groovende Shot in the Dark, Through the Mists of Time en Demonfire. Als dit de laatste plaat van de Australische grootheid is, wordt er met opgeheven hoofd afscheid genomen, in tegenstelling zoals dat met Rock or Bust was geweest. Angus Young zal nog wel wat kaarten in zijn mouw hebben zitten, maar Brian Johnson is inmiddels 73 en Cliff Williams wordt dit jaar nog 71. Gezien de magere productiviteit van de band (gemiddeld een album per vijf jaar) zal een hele uitdaging worden er nog wat uit te persen. Maar daar mag Angus Young later weer over nadenken in zijn optrekje in de Achterhoek. Voor nu ligt er een puike plaat waar Malcolm trots op zou zijn.

Tracklisting:

  1. Realize
  2. Rejection
  3. Shot in the Dark
  4. Through the Mists of Time
  5. Kick You When You’re Down
  6. Witch’s Spell
  7. Demon Fire
  8. Wild Reputation
  9. No Man’s Land
  10. Systems Down
  11. Money Shot
  12. Code Red

Line-up:

  • Brian Johnson – Vocalen
  • Angus Young – Gitaar
  • Stevie Young – Gitaar
  • Cliff Williams – Bas
  • Phil Rudd – Drums

 

   

 

                                 

                                                                             

 

Hits: 140